साधकाला जीवनातील नकारात्मक आणि सकारात्मक, अशा दोन्ही प्रकारच्या प्रसंगांतून शिकावे लागते. ‘साधकजीवन’, म्हणजे परिस्थितीला गुरु मानून सतत तिच्याकडून शिष्याप्रमाणे काहीतरी शिकत रहाणे. असे केल्याने साधकाला प्रारब्धभोगाचे काहीच वाटत नाही. कालांतराने साधकाची साधना वाढली की, त्याचे भोग न्यून होऊन गुरुकृपेला आरंभ होतो. एकदा का गुरु जीवनात आले की, नकारात्मकता आणि सकारात्मकता या दोन्हींतही उरतो, तो केवळ … Read more

ईश्‍वरप्राप्तीच्या ध्येयाने, देवाच्या संगतीने आणि संतांच्या आशीर्वादाने विविध विषयांचे केलेले चिंतन अन् मनन म्हणजेच खरा अभ्यास ! – पू.( सौ.) अंजली गाडगीळ

बुद्धी आणि कर्म विसंगत असेल, तर प्रगती होत नाही. हे दोन्ही सुसंगत असतील, तरच प्रगती होते. – पू.( सौ.) अंजली गाडगीळ

‘मायेत मनुष्य ‘स्व’मध्ये अडकतो, तेव्हा तो ‘सर्व मीच करत आहे’, असा विचार करतो आणि देव निर्विचार स्थितीत असतो. याउलट भक्त जेव्हा सर्वकाही देवावर सोडतो, तेव्हा भक्त निर्विचार अवस्थेत जातो आणि देव त्याचा विचार करतो किंवा त्याचे कार्य करतो. – पू.( सौ.) अंजली गाडगीळ

‘गुरूंचे सांगणे ऐकल्याने साधकाला देवाचा आशीर्वाद लाभतो. त्यामुळे तो पुण्यशील बनतो. पुण्यशीलता म्हणजेच साधकाच्या जीवनातील खरी धनसंपन्नता ! यामुळे साधकाचे कित्येक जन्मांचे कर्मदारिद्य्र नष्ट होऊन त्याला कर्मसंपन्नता येते, म्हणजेच त्याचे प्रत्येक कर्म फलद्रूप होते. गुरूंच्या सत्संगात राहूनही जो कोरडाच रहातो, तो खर्‍या अर्थाने कर्मदरिद्री म्हणायला हवा !’ – पू.( सौ.) अंजली गाडगीळ

मायेतील कोणताही विचार हा देवाण-घेवाण वाढवणाराच असतो; परंतु अध्यात्मातील प्रत्येक विचार हा देवापर्यंत नेणारा असतो, म्हणजेच देवाण-घेवाण संपवणारा असतो. – पू.( सौ.) अंजली गाडगीळ

‘कार्यपद्धतीतील तत्त्व जाणून घेणे महत्त्वाचे आहे. सर्वांना एकच कार्यपद्धत लागू करून त्यांच्याकडून सेवा करवून घेता येत नाही. साधकांना प्रेम दिल्यानेच ७० टक्के अडचणी सुटतात आणि साधकांना साधनेचा अन् सेवेचा आनंदही मिळतो.’ – पू.( सौ.) अंजली गाडगीळ

व्यष्टी साधनेत ध्यान लागणे, म्हणजे बाहेरच्यांशी संपूर्ण संपर्क तुटणे. याउलट समष्टी साधनेत सर्व ठिकाणी ध्यान असायला हवे. – पू.( सौ.) अंजली गाडगीळ

अध्यात्मात सर्व सोडावेच लागते. शेष काही ठेवावे लागत नाही. तेव्हाच पूर्णत्वाला जाता येते. – पू.( सौ.) अंजली गाडगीळ