हे प.पू. गुरुदेव, आपण दयेचे सागर आहात. मुंगीच्या पायांतील घुंगराचा ध्वनीही आपल्याला ऐकू येतो. आपण सर्वांच्या अंतर्यामी निरंतर वास करता. माझ्या दु:खी मनाची अवस्था आपण जाणली.
गुरुमाऊलींनी माझ्या जिवावरचे संकट टाळण्यासाठी काय नियोजन केले, हे लक्षात येताच कोटी कोटी वेळा कृतज्ञता वाटली आणि माझ्यात शरणागत भाव निर्माण झाला. माझ्या डोळ्यांतून अश्रूंच्या धारा वाहू लागल्या.
सनातनच्या मार्गदर्शनानुसार साधना करणारे सर्वच साधक स्वभावदोष आणि अहं निर्मूलन प्रक्रिया राबवतात. त्यासाठी प्रयत्न केल्यावर ब-याच जणांचे दोष आणि अहं यांच्या पैलूंंचे प्रमाण उणावते. त्यातून गुणांची वृद्धी होऊन त्यांना आनंदही मिळतो.
सनातनचे ग्रंथ माझ्या वाचनात आल्यावर कळले की, हे तर जीवन जगण्याचे शास्त्र आहे. सकाळी उठल्यापासून रात्री झोपेपर्यंत प्रत्येक कृतीमागचे विवेचन लक्षात आले. काही सूत्रे वाचून स्वतःमध्ये पालट केले.
मी माझ्या भावासमवेत श्रीकृष्णाच्या चित्राकडे पाहून नामजप (उपाय) करत होते. त्या वेळी मला चित्रातील श्रीकृष्ण सजीव झाल्याप्र्रमाणे दिसू लागला. श्रीकृष्ण अतिशय सुंदर दिसत होता. मी त्याच्याकडे पाहिल्यावर त्यानेही माझ्याकडे पाहिले.
व्यक्तिमत्त्व विकास करणे म्हणजे स्वतःत गुणांची वृद्धी करणे होय ! गुणांच्या विकासामुळे व्यक्ती सर्वगुणसंपन्न होऊन तिची ईश्वराकडे वाटचाल होऊ लागते.
गेल्या २५ वर्षांत आम्हाला जे जमले नाही, ते साधना समजल्यामुळे आणि ‘श्री गुरुदेव दत्त ।’ या नामजपामुळे साध्य झाले. – श्री. प्रकाश कोंडसकर (धर्माभिमानी), उगवता लावगणवाडी, जिल्हा रत्नागिरी.
मी ४ वर्षांनंतर आश्रमात गेले होते. पूर्वीपेक्षा आश्रमातील चैतन्य पुष्कळ प्रमाणात वाढल्याचे मला जाणवले. आश्रमातील काही साधकांकडे पाहिल्यावर त्यांचे वय वाढूनही ते पूर्वीप्रमाणेच तरुण दिसत आहेत, असे मला वाटले.
सत्य, त्रेता आणि द्वापर या युगांत खरे गुरु होते. त्यांच्या वाणीत चैतन्य होते आणि संकल्पात शक्ती होती. त्यामुळे शिष्याने गुरूंनी दिलेल्या गुरुमंत्राचा जप केल्यावर किंवा गुरूंनी सांगितल्याप्रमाणे साधना केल्यावर त्याची प्रगती होत असे.
मूर्ती खाली पडली; पण भग्न झाली नाही, तर प्रायश्चित्त घ्यावे लागत नाही. केवळ त्या देवतेची क्षमा मागायची आणि तीलहोम, पंचामृत पूजा, दुग्धाभिषेक इत्यादी विधी अध्यात्मातील अधिकारी व्यक्तींच्या सांगण्यानुसार करावेत.
