संत, साधक आणि भक्त यांनी अनुभवला चैतन्यदायी अन् भावमय दर्शनसोहळा !

श्री गुरु परम्गुरु परमेष्ठी गुरु । श्री सद्गुरु पादुकाभ्यो नमो नमः ॥

पनवेल – विश्वातील सर्व नद्या आणि तीर्थे यांचे चैतन्य ज्यात सामावले आहे, त्या गुरुचरणांच्या प्राप्तीसाठीच शिष्य तळमळत असतो ! शिष्य आणि भक्त यांच्या जीवनात गुरुपादुकांचे महत्त्व अनन्यसाधारण असते. साधकाच्या हृदयमंदिरात विराजमान झालेले गुरुचरण हे त्याचे जीवनसर्वस्व असते…! साधक नेत्र मिटून संपूर्णपणे शरण जाऊन गुरूंना मानस नमस्कार करत असतो, त्या वेळी जेव्हा त्याच्या नेत्रांसमोर गुरुचरण किंवा गुरुपादुका यांचे दर्शन होते, तेव्हाच तो निश्चिंत होतो. गुरुपादुकांचे दर्शन आणि सदैव त्यांच्या गुरुचरणांशी रहाणे, हीच त्याच्या जीवनाची इतिश्री असते…!

अनंतकोटी ब्रह्मांडनायक इंदूरनिवासी, तसेच सनातनचे श्रद्धास्थान प.पू. भक्तराज महाराज (बाबा) आणि त्यांचे उत्तराधिकारी प.पू. रामानंद महाराज (रामजीदादा) यांच्या चरणपादुकांचे आगमन सनातनच्या देवद (पनवेल) येथील आश्रमात ९ मार्च या दिवशी झाले. गुरुद्वयींच्या चरणपादुकांचा हा दर्शनसोहळा म्हणजे साधकांसाठी एक चैतन्यदायी आणि भावमय क्षणांची अनुभूतीच होती ! शंखध्वनी, तसेच जयघोषाच्या गजरात प.पू. बाबा आणि प.पू. रामजीदादा यांच्या पवित्र अन् मंगलमय चरणपादुका पायघड्यांवरून आश्रमाच्या प्रवेशद्वारापर्यंत आणण्यात आल्या. प.पू. बाबा आणि प.पू. रामजीदादा यांच्या चरणपादुकांचे विधीवत् पंचोपचार पूजन करून त्यांना नैवेद्य अर्पण करण्यात आला. तद्नंतर भावपूर्ण आरती म्हणण्यात आली. प.पू. बाबांच्या भक्तगणांनी आश्रमातील सेवाकार्याची माहिती जाणून घेतली. प.पू. बाबांच्या चैतन्यदायी गाडीचेही सर्वांनी दर्शन घेतले.

प.पू. रामजीदादा यांच्या जन्मशताब्दी उत्सवाच्या निमित्ताने त्यांच्या चरणपादुका पनवेल येथे आल्या होत्या.

साधकांनी अनुभवलेले भावमोती !

• चरणपादुकांचे आश्रमात आगमन झाल्यावर आश्रमातील वातावरणातील चैतन्यात वाढ झाल्याचे सर्वांनी अनुभवले आणि पादुका गेल्यानंतरही बराच काळ सर्वजण त्या चैतन्यस्मृतीच्या डोहात डुंबत होते !

• खरे तर काही कारणास्तव विलंब झाल्याने चरणपादुकांचे रात्री पावणेबाराला आश्रमात आगमन झाले; परंतु त्या वेळी ‘रात्र न वाटता पहाटच झाली आहे’, असे वाटत होते ! पुष्कळ प्रवास करून प.पू. बाबांचे भक्त आश्रमात आले असूनही चैतन्यदायी पादुकांसमवेतच्या प्रवासामुळे त्यांचा उत्साह रात्रीही पुष्कळ ओसंडून वहात होता !