“நமக்கும் கடவுளுக்கும் இடையில் நேரான கோடு இருக்கிறதா?”

“நமக்கும் கடவுளுக்கும் இடையில் நேரான கோடு இருக்கிறதா?”

அவ்வளவுதான்! குரு  எப்போது என்ன கேள்வியைக் கேட்பார் என்பதையும் அந்தக் கேள்வியின் மூலம் நம்மை எங்கே அழைத்துப் போகப் போகிறார் என்பதையும் நம்மால் ஊகிக்க முடியாது.

ஒருமுறை பரம பூஜ்ய சுவாமி —-ஜிக்கு முன்பு நாங்கள், சில ஸாதகர்கள் அமர்ந்திருந்தோம். எங்களில் ஒரு கணித ஆசிரியரும் இருந்தார். உரையாடல் நடந்து கொண்டிருந்தபோதே சுவாமிஜி திடீரென்று அவரைப் பார்த்துக் கேட்டார் – “நேர் கோட்டின் வரைவிலக்கணம் என்ன?’ ஒரு கணம் அறை முழுவதும் அமைதியானது. சுவாமிஜி மற்றும் நேர் கோடு? இன்று திடீரென்று ஏன் பூமிக்கு வந்தார்? ஸாதகர்களாகிய எங்களின் மனங்களில் உடனே மகிழ்ச்சி பொங்கியது – சுவாமிஜி ஏன் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டார்? இதன் மூலம் நம்மை எங்கே கூட்டிக் கொண்டு போகப் போகிறார்? கணித ஆசிரியர் ஒரு எளிய பதிலைத் தந்தார் – ‘இரு புள்ளிகளுக்கு இடையே உள்ள மிகக் குறைந்த நீளமே நேர் கோடு’. பதில் வந்தது. கேள்வி முடிந்தது என்று எங்களுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் சுவாமிஜியின் உண்மையான கேள்வி இன்னும் பாக்கி இருந்தது. அவர் ஒரு நொடி எல்லோரையும் பார்வையிட்டார். பிறகு அமைதியாகக் கேட்டார் – ‘நமக்கும் பரமேஸ்வரனுக்கும் இடையே நேர் கோடு உள்ளதா?’ அவ்வளவுதான்! அறையில் நிசப்தம் நிலவியது. கணிதம் முடிந்தது. மற்றும் ஸாதனை ஆரம்பமானது.

இரண்டு புள்ளிகள் உள்ளன.— ஒருபுறம் நாம். மறுபுறம் கடவுள். ஆனால் இந்த இரண்டு புள்ளிகளுக்கும் இடையிலான கோடு உண்மையில் நேராக இருக்கிறதா? அல்லது நாமே அதில் எத்தனையோ வளைவுகளை உருவாக்கியிருக்கிறோமா? எனக்கு ஏதாவது கிடைத்தால் மட்டுமே கடவுள் மீது நம்பிக்கை. கிடைக்காவிட்டால் சந்தேகம். துன்பம் வந்தால் கடவுளின் ஞாபகம். துன்பம் நீங்கியதும் மறதி. சில சமயங்களில் கடவுளை அடைவதற்காக சடங்குகளின் நெரிசல். சில சமயங்களில் எதிர்பார்ப்புகள். சில நேரங்களில் அகங்காரம். சில நேரங்களில் பயம். சில நேரங்களில் நமது புண்ணியத்தின் கணக்கு. சில நேரங்களில் மற்றவர்களின் பாவங்களுக்கான நியாயம்.

சில நேரங்களில் — “நான் இவ்வளவு பூஜை செய்தும், எனக்கு ஏன் இப்படி நடந்தது?” அப்போது ஒரு கேள்வி எழுகிறது — நாம் உண்மையாகவே கடவுளை நோக்கிச் செல்கிறோமா? அல்லது நம்மைச் சுற்றியே வட்டங்களை வரைந்து கொண்டிருக்கிறோமா?

அன்று ஸ்வாமிஜி எங்களுக்கு எந்தப் பெரிய தத்துவ ஞானத்தையும் கூறவில்லை. மாறாக, வடிவியலின் ஒரு எளிய விதியை மட்டுமே நம் முன்னால் வைத்தார் — இரண்டு புள்ளிகளுக்கு இடையிலான குறைந்தபட்சத் தூரமே நேர்கோடு.

அப்படியானால் சாதனையில் இருக்கும் நேரான கோடு எது?

ஒருவேளை அது —

  • கபடமற்ற தன்மை.
  • நான் எப்படி இருக்கிறேனோ அப்படியே கடவுளின் முன் நிற்பது.
  • பகட்டுத்தனம் இல்லை.
  • வியாபாரம் இல்லை.
  • பேரம் இல்லை.
  • “இதைத் தந்தால் நான் இதைச் செய்வேன்” என்ற நிபந்தனை இல்லை.
  • தன்னுடைய ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் அகங்காரம் இல்லை.
  • நாம் எவ்வளவு நாமஜபம் செய்தோம், எத்தனை நூல்களைப் படித்தோம், எத்தனை தீர்த்தயாத்திரைகள் சென்றோம், எத்தனை அனுஷ்டானங்கள் செய்தோம் என்ற பெருமை இல்லை.

வெறும் — நான் மற்றும் அவர். இரண்டு புள்ளிகள். அவற்றுக்கு நடுவில் ஒரு நேரான கோடு. ஆனால் நடைமுறையில் இந்தக் கோட்டில் எத்தனை தடைகள் வருகின்றன!

முதலாவது தடை —

  • அகங்காரம்.
  • “நான் ஒரு ஸாதகர்.”
  • “நான் இத்தனை வருடங்களாக ஸாதனை செய்கிறேன்.”
  • “எனக்கு அனுபவங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன.”
  • “எனக்குப் புரிந்துவிட்டது.”
  • ‘நான்’ என்பது எவ்வளவு பெரிதாகிறதோ, அந்த அளவு மற்றொரு புள்ளி நம்மிடமிருந்து தூர விலகுகிறதா?

இரண்டாவது தடை—

  • எதிர்பார்ப்பு.
  • கடவுள் வேண்டும்; ஆனால் நம்முடைய நிபந்தனைகளுடன்.
  • ஆரோக்கியம் கொடு.
  • வெற்றி கொடு.
  • செல்வம் கொடு.
  • துன்பத்தை நீக்கு.
  • குழந்தைகளுக்கு நன்மை செய்.
  • என் விருப்பப்படி எல்லாம் நடக்கட்டும்.
  • இவற்றைக் கேட்பது தவறு என்று சொல்ல முடியாது.
  • பக்தன் தன்னுடைய துயரத்தை கடவுளிடம் கூறத்தான் செய்வான்.

ஆனால் கேள்வி இதுதான்— எனக்கு கடவுள் வேண்டுமா,  அல்லது கடவுளிடமிருந்து ஏதாவது வேண்டுமா? இந்த இரண்டு விஷயங்களுக்கிடையே நுட்பமான, ஆனால் மிகப் பெரிய வித்தியாசம் உள்ளது.

மூன்றாவது தடை—

  • பயம்.
  • கடவுளை நேசிப்பதற்குப் பதிலாக கடவுளுக்கு பயப்படுவது.
  • “இதைச் செய்யாவிட்டால் ஏதாவது தீங்கு நடக்கும்.”
  • “இந்த பூஜை தவறிவிட்டால் ஏதாவது அனர்த்தம் ஏற்படும்.”
  • “இந்த சடங்கைச் செய்யாவிட்டால் கடவுள் கோபப்படுவார்.”
  • பயத்தால் வரையப்பட்ட கோடு எப்படி நேராக இருக்கும்?

இன்னொரு வளைவு—

  • ஒப்பீடு.
  • அவருக்கு அனுபவம் ஏற்பட்டது; எனக்கு ஏன் இல்லை?
  • அவருக்கு குருவின் அருகாமை கிடைத்தது;  எனக்கு ஏன் இல்லை?
  • அவருடைய சாதனை முன்னேறியது; என்னுடையது ஏன் இல்லை?

பின்னர் கடவுளை நோக்கிச் செல்லும் கோட்டை விட்டுவிட்டு, அருகிலுள்ள ஸாதகரின் கோட்டையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்!

ஸ்வாமிஜியின் கேள்வியை எவ்வளவு ஆழமாக சிந்திக்கிறோமோ, அவ்வளவு அது நம்மை ஆழத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது—

  • “நமக்கும் கடவுளுக்கும் இடையில் நேரான கோடு இருக்கிறதா?”
  • ஒருவேளை பக்தி என்பது அந்தக் கோட்டை நேராக்கிக் கொண்டே செல்லும் செயல்முறையாக இருக்கலாம்.
  • ஒவ்வொரு வளைவையும் குறைத்துக் கொண்டே செல்வது.
  • அகங்காரத்தின்.
  • எதிர்பார்ப்பின்.
  • பகட்டுத்தனத்தின்.
  • பயத்தின்.
  • பொறாமையின்.
  • பேராசையின்.
  • இறுதியில் எஞ்சுவது— சரணாகதி.

ஆனால் இங்கே இன்னொரு அற்புதமான சிந்தனை வருகிறது.

நாம் கடவுளை மிகவும் தொலைவில் வைத்திருந்தால்தான் நீண்ட கோடு வரைய வேண்டியிருக்கும். கடவுள் எங்கோ வெளியில், தொலைவில் இல்லாமல், நம் உள்ளத்தில் இருக்கும் சைதன்யத்துடன் தொடர்புடையவராக இருந்தால்? உபநிஷத்துகளின் கேள்வி இதைவிட இன்னும் ஆழமாகச் செல்கிறது. தேடுபவனுக்கும் தேடப்படும் தத்துவத்திற்கும் இடையிலான தூரமே இறுதியில் கரைந்துவிட்டால்? அப்போது நேர்கோடு என்ன ஆகும்? இரண்டு புள்ளிகளே இல்லாமல் போய்விடுமோ?

இவ்வாறாக ஸ்வாமிஜியின் இந்த எளிய வடிவியல் கேள்வி நம்மை சிறிது சிறிதாக இத்தகைய ஆழமான சிந்தனைக்குக் கொண்டு செல்லக்கூடும். ஆனால் அன்று அவர் இவ்வளவு தத்துவத்தையும் கூறவில்லை. அதற்கு அவசியமும் இல்லை.

குருவின் லீலையே இதுதான். நாம் ஒரு பெரிய பதிலை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அவர் ஒரு சிறிய கேள்வியைக் கொடுத்துவிட்டு சென்றுவிடுகிறார். அதற்கான பதிலைத் தேடிக்கொண்டிருப்பது நம்முடைய பணி. இன்றும் ஒரு காகிதத்தில் இரண்டு புள்ளிகளை வரைந்தால் அந்த நிகழ்வு எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது.

ஒரு புள்ளியில் எழுத வேண்டும்— “நான்”

மற்றொரு புள்ளியில் — “கடவுள்”

பின்னர் இரண்டையும் இணைக்கும் ஒரு நேர்கோட்டை வரைய வேண்டும். பிறகு நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்—

  • இந்தக் கோட்டில் என்னுடைய எத்தனை நிபந்தனைகள் உள்ளன?
  • எத்தனை எதிர்பார்ப்புகள்?
  • எவ்வளவு அகங்காரம்?
  • எவ்வளவு பயம்?
  • எவ்வளவு பகட்டுத்தனம்?
  • எத்தனை வளைவுகள்?

ஒருவேளை தினசரி சாதனையில் ஒரே ஒரு முயற்சியைச் செய்யலாம் — இன்று இதில் குறைந்தபட்சம் ஒரு வளைவையாவது குறைக்க முடியுமா?

அன்று கணித ஆசிரியர் நேர்கோட்டின் வரையறையைக் கூறினார். ஆனால் ஸ்வாமிஜி எங்களுக்கு நேர்கோட்டைக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை. நம்முடைய ஸாதனை எவ்வளவு நேராக இருக்கிறது என்பதைச் சோதித்துப் பார்க்கச் செய்தார். அதனால்தான் அவருடைய அந்தக் கேள்விக்கு இன்று வரை என்னால் முழுமையாகப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை—

  • “நமக்கும் கடவுளுக்கும் இடையில் நேரான கோடு இருக்கிறதா?”
  • ஒருவேளை மோட்சம் என்பது இன்னும் எதையாவது பெற்றுக்கொள்வது அல்ல.
  • ஒருவேளை நமக்கும் கடவுளுக்கும் இடையில் நாமே உருவாக்கிய வளைவுகள் ஒவ்வொன்றாக மறைந்து போவதே ஸாதனையாக இருக்கலாம்.
  • இரண்டு புள்ளிகள். அவற்றுக்கு இடையில் குறைந்தபட்சத் தூரம்.
  • இறுதியில் ஒருவேளை, இரண்டென்ற உணர்வும் இல்லாமல் போகலாம்

சாராம்சம்

பகவான் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பது போல் நம்முள்ளும் ஆத்மாராமனாக வீற்றிருக்கிறான். பகவானை எங்கெங்கோ தேடி அலையாமல், இடையிடையே வழிதவறிப் போகாமல், நேர்கோட்டில் குருவின் வழிகாட்டுதலின்படி அவனை நோக்கி செல்ல வேண்டும். நமக்கும் அவனுக்கும் உள்ள இடைவெளியை சிறிது சிறிதாக குறைத்துக் கொண்டே வந்து இறுதியில் அவனுடனேயே ஐக்கியமாகி விட வேண்டும். அத்தகைய ஐக்கிய நிலையில், நேர்க்கோடும் மறைந்து, ‘நான்’ மற்றும் ‘கடவுள்’ என்ற இரு புள்ளிகள் ஒருங்கிணைகின்றன. அதுவே மோக்ஷம், அத்வைத நிலை!

குருதேவரின் வழிகாட்டுதலைப் பெறவும், ஸத்சங்கத்தில் இணையவும் தொடர்பு கொள்ளவும் : https://events.sanatan.org/

॥ ஸ்ரீ குரவே நம : ॥

 

 

 

Leave a Comment